Subscribe to RSS Feed

மனிதத்தை இழந்து விடாதிருக்கும் போது

on July 28th, 2010 by sakthi
குத்துவிளக்கு
எரிகிறது
கோவில்மணி ஓசை
கேட்கிறது

கையில் பழத்தட்டுடன்
வெள்ளை வேட்டி சட்டையுடன்
கோவிலுக்குள்
நுழைகிறார் அறிவான
மனிதரவர்

குழிவிழுந்த கண்களுடன்
மருண்ட விழிகளுடன்
பசி வயிற்றைக் கிள்ள
பாவமந்தச் சிறுவனவன்
எட்டி அவர் கையைத் தொட்டு
கையை நீட்டுகிறான் . . .

சே ! எடுடா கையை
தரித்திரப் பயலே !
தீட்டுப் பட்டு
போயிற்றே . . .
சத்தமிட்டவாறே
சன்னதிக்குள் நுழைகிறார்

அவர் பெயரில் அர்ச்சனை
ஆண்டவன் மேலே
அவர் பெயரால் பாலாபிஷேகம் . . .

அதே வாசலில் . . . அதே இடத்தில் . . .
அதே பையன் பசித்த வயிற்றுடன்

ஆண்டவன் கணிளினூடாக வழிவது
அது என்ன பாலா?
இல்லை இறைவன் மனிதனைப்
பார்த்துச் சொரியும்
வெள்ளைக் கண்ணீரா ?

அறிவான மனிதர்களே
தெய்வமும் பொய்யில்லை
தெய்வ நம்பிக்கையும் பொய்யில்லை
எப்போது தெரியுமா ?
அவற்றை நம்பும் நாங்கள்
மனிதத்தை இழந்து
விடாமலிருக்கும் போது . . .

சக்தி சக்திதாசன்

| Posted in கவிதை

One Response to “மனிதத்தை இழந்து விடாதிருக்கும் போது”

  1. SHAN NALLIAH GANDHIYIST
    September 7th, 2012 at 11:40 pm

    GREETINGS FROM NORWAY! WRITE YOUR BIOGRAPHY..!!!

Leave a Reply