Subscribe to RSS Feed

புரியாமலே புரிந்ததந்த பொழுது

on March 10th, 2009 by sakthi

0060-0502-1819-3121

சுமார் இரண்டரை அல்லது மூன்று வருடங்களிருக்கும்.  அன்று இரவு டியூட்டி முடிந்து காலையில் காரில் வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்தேன்.

காலை 7 மணியிருக்கும், சனிக்கிழமையாதலினால் சாலையில் போக்குவரத்து மிகவும் இலேசாகவே இருந்தது.

வீடு செல்லும் வழியில் ஒரு பத்து மைல்கள் அதிவேக சாலையில் பயணம் செய்ய வேண்டியிருக்கும். சுமார் மணிக்கு எழுபது மைல் வேகம் அதுகூடிய அனுமதிக்கப்பட்ட வேகம்.

வீடு செல்ல வேண்டும் என்னும் ஆதங்கத்தில் மிகவும் வேகமாக காரை ஓட்டிச் சென்ற என் பின்னே ஒரு வான் போட்டி போட்டுக் கொண்டு ஓடுவது போல் வந்தது.

எப்போதும் அமைதி காக்கும் நான், ஜம்பது வயதினைத் தாண்டி விட்டவன் ஏனோ மனதில் ஒரு தேவையற்ற வீறாப்புக் கொண்டேன்.

போட்டி மனப்பான்மை என் மனதில் என்னையறியாஅலே ஏறிக் கொண்டது, போனால் போகிறது என்னை முந்திக் கொள்ள ஆசைப்படும் அந்த வான் ஓட்டுபவனை விட்டு விடும் மனோபபவத்தை வழமையில் கொண்டிருக்கும்  நான் அன்று ஏனோ ஒரு தேவையற்ற போட்டி மனப்பான்மையால் உந்தப்பட்டேன்.

அந்த வானை என்னை முந்த விடக்கூடாது என்னும் ஒரே நோக்கத்தில் நானும் எனது காரை அதிவேகமமகச் செலுத்தினேன்.

அதிவேகப் பாதையிலிருந்து திரும்பி ஒரு ஒற்றை வழி வீதியால் போய்க் கொண்டிருந்தேன், ஒரு சிக்னல் லைட்டில் அந்த வான் என்னை முந்திக் கொண்டது.

எனக்கோ போட்டி ம்னப்பான்மை இன்னும் கூடியது அந்த வானை ஒட்டிக் கொண்டு செல்வது போல் தொடர்ந்து சென்று ஒரு வளைவில் முந்திக் கொண்டேன்.

அந்த வான் சாரதியும் விடுவதாக இல்லல ஏதாவது கொஞ்சம் இடைவெளி கிடைத்ததும் திரும்பவும் முந்துவதற்காக என்னை ஒட்டினாற்போல ஓட்டினான்.

அவனன முந்த விடக்கூடாது என்னும் உணர்வே மனதிலிருந்ததால் அவனுக்கு எதுவித சலுகையும் அளிக்ககூடாது என்பதற்காக சாலை விதிகளைக் கவனிக்காமல் காரின் வேகத்தை அதிகப்படுத்தினேன்.

அவனோ திடீரென்று வேகத்தைக் குறைத்துக் கொண்டான்,விடயத்தை உணர்ந்து எனது காரின் வேகத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதன் முன்னர் எனது கார் வேகத்தை மீறும் கார்களை படம் பிடிக்கு கருவியைக் கடந்தது எனது காரை நோக்கி அந்த புகைப்படக் கருவியின் மின்வெளிச்சம் வீசியது.

ஒரு 15 நிமிட போட்டி மனப்பான்மையால் 30 வருடங்களாக இங்கிலாந்திலே கார் செலுத்தி வரும் எனது சாரதிகளுக்கான அனுமதிப்பத்திரத்தில் மூன்று அபராதப் புள்ளிகள் விழுந்தன.

இன்று மட்டும் என் மனதில் தொடர்ந்து விழுந்து கொண்டிருக்கும் விடையில்லா வினா ஏன் பொறுமை என்னும் அந்தப் பெருமையான குணம் அந்நேரம் என்னை விட்டு விடைபெற்றுச் சென்றது எனபதுதான்.

அந்த வானுடன் போட்டி போட்டததல் நான் ஒரு ஜந்து நிமிட நேரம் என் பிரயாண நேரத்தில் சேமித்திருக்கலாம் ஆனால் அந்த ஜந்து நிமிடத்தில் நான் சாதித்திருக்கக்கூடியது என்ன?

புரியாமல் புரிந்ததந்தப் பொழுது இன்றும் என் மனதில் வெட்கத்தையும், வேதனையையுமே கொடுத்துக்கொண்டிருக்கிறது

விவேகத்தை வேகத்திற்கு விலையாகக் கொடுத்து விட்டால் வருத்தம் தான் மிச்சம் என்பதுவே உண்மை.

அன்புடன்

சக்தி

| Posted in உன்னை ஒன்று கேட்பேன் ....

Leave a Reply